Twórczość Waldteufel specjalizował się w tworzeniu walców, co przyniosło mu wielkie uznanie w czasach II Cesarstwa. W 1865 roku, dzięki protekcji cesarzowej Eugenii został nadwornym muzykiem cesarza Napoleona III oraz osobistym pianistą jego małżonki. To jego zadaniem była organizacja sławnych wieczorków muzycznych w pałacach w Biarritz i Compiègne. Od 1867 roku orkiestra Waldteufla uświetniała bale organizowane w ogrodach Tuileries, zaś po wojnie francusko-pruskiej grywała w siedzibie rządu Republiki w Pałacu Elizejskim.

W 1874 roku jego muzyką zachwycił się książę Walii, późniejszy Edward VII. Zainteresowanie angielskiego następcy tronu zaowocowało podpisaniem przez Waldteufla kontraktu z towarzystwem Hopwood & Crew, który pozwolił mu na zaprezentowanie swych utworów podczas balów królowej Wiktorii w Pałacu Buckingham.

Muzyka Waldteufla charakteryzuje się lekkością, nutą figlarności i bezpretensjonalnego humoru. Specjalizował się w pisaniu utworów do tańca, walców, polek i galopów, co sprawiło, iż przez współczesnych nazywany był „francuskim Straussem”. Jego najbardziej znane walce to Walc Łyżwiarzy (Les Patineur), Miłość i wiosna (Amour et Printemp) i Estudiantina. W Polsce nazwisko Waldteufela jest niemal nieznane;