Od 1955 wykładał prawo kanoniczne i liturgikę w seminarium częstochowskim, w latach 1956–1962 był jego prefektem, a w latach 1962–1964 wicerektorem. Wykłady z prawa kanonicznego podjął także w innych seminariach w Krakowie: krakowskim, śląskim, zmartwychwstańców, paulinów, cystersów oraz sercanów w Stadnikach, a z liturgiki w Wyższym Instytucie Katechetycznym w Krakowie. W 1962 został zastępcą profesora na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie.
3 listopada 1964 papież Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym diecezji częstochowskiej ze stolicą tytularną Ita. Święcenia biskupie otrzymał 7 lutego 1965 w Bazylice Katedralnej Świętej Rodziny w Częstochowie. Konsekrował go Stefan Bareła, tamtejszy biskup diecezjalny, w asyście Franciszka Jopa, delegata prymasa Polski z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego w Opolu, i Stanisława Czajki, biskupa pomocniczego częstochowskiego. Na zawołanie biskupie wybrał słowa Ut unum sint (Aby byli jedno). Jako biskup mieszkał w Niższym Seminarium Duchownym w Częstochowie, zabezpieczając w ten sposób szkołę przed zamknięciem i przejęciem jej budynku przez władze komunistyczne. Od 1965 był wikariuszem generalnym diecezji. W kurii diecezjalnej został ustanowiony przewodniczącym komisji liturgicznej, wydziałów administracji ogólnej, katechetycznego, nauki kościelnej i spraw zakonnych.