Modernizm (ang. Modern Movement, Modern Architecture) rozwinął się w Wielkiej Brytanii dopiero od lat 30. XX wieku i osiągnął duże znaczenie na świecie dopiero po II wojnie światowej.

W końcu XIX wieku działała w Wielkiej Brytanii grupa Arts and Crafts, dążąca do nadania architekturze funkcjonalności i związku formy z cechami materiału, a także ponownego zjednoczenia architektury i rzemiosła. Zwalczała powierzchowny historyzm, lecz kierowała także zarzuty wobec secesji. Grupa wywarła swoimi pismami duży wpływ na dysputę architektoniczną na kontynencie europejskim, wpływając zwłaszcza na narodziny modernizmu niemieckiego, jednak w pierwszym dziesięcioleciu XX wieku jej idee zostały odrzucone. Na wyspach brytyjskich nadal trwał historyzm i wernakularyzm, podczas gdy w Europie kontynentalnej rozwijała się architektura nowoczesna.

Sytuację zmienili przede wszystkim imigranci, którzy przybyli do Wielkiej Brytanii w czasie kryzysu architektury modernistycznej w Europie, m.in. Berthold Lubetkin, Erich Mendelsohn, Marcel Breuer i Walter Gropius. Zwłaszcza w Londynie powstały dzieła wpisujące się w estetykę stylu międzynarodowego. W końcu lat 30.