Zygmunt Ziembiński analizował desuetudo jako problem związany z negatywną stroną normatywnej koncepcji źródeł prawa. Wskazywał, że ustalenie utraty obowiązywania normy wskutek desuetudo jest trudniejsze niż formalne uchylenie przez kompetentny organ, ponieważ w systemach prawa stanowionego zwykle brak jednoznacznych reguł walidacyjnych określających, kiedy długotrwała praktyka niestosowania normy wystarcza do uznania jej za nieobowiązującą.
Z tego względu desuetudo nie powinno być utożsamiane z formalnym aktem derogacji prawodawczej.
Derogacja a orzeczenia sądu konstytucyjnego
Utrata mocy obowiązującej przepisu może być również następstwem orzeczenia sądu konstytucyjnego. Kwalifikacja tego skutku jako derogacji zależy od przyjmowanej koncepcji teoretycznej.
W części ujęć działanie sądu konstytucyjnego traktowane jest jako jeden ze sposobów eliminowania norm z systemu.