thumb|300px|Hipoteza rozprzestrzeniania się języków bantu według D.W. Phillipsona Faza 1 – około 1000 p.n.e. tworzy się społeczność protobantu. Podobnie jak poprzednicy Phillipson przyjął za praojczyznę języków bantu obszary dzisiejszego Kamerunu i południowo-wschodniej Nigerii. Faza 2a – w okresie 1000–400 p.n.e. część ludów bantu przemieszcza się na wschód, wzdłuż północnej granicy lasu tropikalnego. Ludy Bantu mają tu kontakt z ludnością mówiącą wczesnymi językami środkowosudańskimi (grupa nilo-saharyjska). Świadczą o tym liczne zapożyczenia leksykalne. Faza 2b – jednocześnie, w okresie 1000–200 p.n.e. inna część ludów Bantu wędruje z pierwotnej siedziby w kierunku południowym wzdłuż wybrzeży Atlantyku. Faza 3 – w okresie 400–300 p.n.e. ludność Bantu migrująca na wschód tworzy na terenach Międzyjezierza kulturę Urewe (kultura wczesnej epoki żelaza). Faza 4 – w okresie 300–100 p.n.e. część ludów kultury Urewe wędruje na zachód południowym skrajem lasu tropikalnego i miesza się tam z ostatnimi ludami fali migracyjnej 2b, dzieląc się z nimi zdobyczami techniki kultury Urewe. Faza 5 – zmieszane fale migracyjne 2b i 4 wędrują na południe tworząc około roku 100 p.n.e. ośrodek późniejszego rozprzestrzeniania się języków bantu na Afrykę Południową. Faza 6 – w okresie 100–200 n.e.