Bas miejscani jest bardziej wyeksponowany a jego gra jest bardzo spokojna.
Nuclear Guru - Utwór bardzo podobny do utworów z The Big Black z dziwnym, wysokim, nosowym wokalem.
Lunarsville 7, Airlock 3 - Riff początkowy grany jest wah-wah, przypomina styl Jimiego Hendriksa. Ten sam riff bez kaczki sprawia wrażenie zwiększenia mocy utworu. Utwór w miarę trwania podlega stopniowej progresji i staje się szybszy.
Time Traveling Blues - Utwór ma południowe, leniwe brzmienie, w stylu Zaaka Wildea z gitarowymi pogłosami. W trakcie pojawiają się też partie fortepianu. Wokal pozbawiony jest udziwnień. Całość rozwija się pod koniec w stoner rockowy mocny utwór z żeńskim wokalem w tle. Ostatni utwór na albumie trwa ponad 30 minut. Faktycznie pod koniec płyty, po bardzo długiej ciszy, znajduje się nagranie z próby zespołu. Pijany gitarzysta próbuje zagrać utwór, a cała reszta obecnych mu w tym pomaga.
Reedycja z 2004 roku zawierała dodatkowo piosenkę Black Shapes of Doom i dodatkową płytę z Frequencies From Planet Ten i materiałami ze splitów z Electric Wizard.