mały|Sekwencja znaków Shebang Shebang (, ) – sekwencja znaków umieszczana na początku skryptu, a rozpoczynająca się kratką i wykrzyknikiem. Stosowana jest w Uniksie i systemach uniksopodobnych.
Historia Mechanizm ten został wprowadzony przez Dennisa Ritchie w 1980 roku. Wcześniej uruchamianiem skryptów zajmowała się powłoka systemowa, co skutkowało tym, że skrypty nie były właściwie rozpoznawane przez narzędzie ps. Po zmianie uruchamianie skryptów przypadło jądru systemu, co pozwoliło na ich uruchamianie poprzez wywołanie systemowe exec, nadawanie im setuid, korzystanie z interpreterów innych niż powłoka użytkownika, uruchomiony skrypt był także od tej pory właściwie rozpoznawany przez ps. Oryginalnie długość podanej ścieżki nie mogła przekroczyć 16 znaków.
Zastosowanie Tekst następujący po wykrzykniku, aż do pierwszej spacji, to ścieżka do interpretera, który ma zostać użyty w celu wykonania skryptu, na przykład:
#!/usr/bin/python
spowoduje uruchomienie pliku jako programu w Pythonie.
W niektórych wariantach Uniksa możliwe jest też podawanie parametrów, np.:
#!/usr/bin/python -i
co spowoduje wywołanie skryptu, tak jakby z wiersza poleceń wywołać go:
/usr/bin/python -i <nazwa skryptu>