Konkwistadorzy twierdzili, że w pozostałe dni posągi stały nagie, a bogini latała na miotle z nożem ofiarnym, odciętą głową węża i bijącym ludzkim sercemWedług relacji biskupa Jukatanu, Diego de Landa.
Posiadała również inne atrybuty. Była boginią piękną, a jej uroda powodowała, że musiała nosić maskę na twarzy, gdyż każdy, kto ją zobaczył, ginął od jej uroku. Legenda mówi, że dawno temu w miesiącu Izcalli przybyły na ziemie demoniczne reprezentantki bogini Tlazolteotl – Ixcuiname, które złożyły w ofierze swych huasteckich mężów, strzelając do nich z łuku. To wydarzenie dało początek zwyczajowi, który odgrywano odtąd corocznie.
Bogini miała występować w czterech postaciach, zależnie od fazy Księżyca i tak była młodą i beztroską kusicielką, kochanką Quetzalcoatla; boginią hazardu i niepewności; wielką Kapłanką spożywającą i niszczącą grzechy ludzkości (Tlaelquani) i przestraszoną, zawistną starą kobietą, prześladującą i niszczącą młodość. Uważana była za patronkę wierności małżeńskiej i skromności niewieściej.
Tlazolteotl była Panią piątej godziny dnia i siódmej godziny nocy. Głównymi jej symbolami były węże i stonogi.
Uwagi
Kategoria:Azteckie boginie