w latach 1953–1954 zastępca członka, a w latach 1954–1981 członek Komitetu Centralnego PZPR. Uważany za wpływową postać wśród „natolińczyków” podczas walki o władzę w kierownictwie PZPR w latach pięćdziesiątych.

W latach 1956–1971 I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Rzeszowie. W drugiej połowie lat 60. XX w. zaliczany do frakcji partyzantów Mieczysława Moczara. W 1968 był jednym z inicjatorów antysemickiej nagonki tzw. marca 1968Jak LiD czci antysemitę, portal wp.pl z 8 stycznia 2008.. Za lojalną postawę w czasie wydarzeń marcowych został powołany do Biura Politycznego KC PZPR.

Od listopada 1968 do grudnia 1980 przez nieprzerwanie 12 lat był członkiem Biura Politycznego – najwyższego gremium kierowniczego partii. Został z niego usunięty w ramach rozliczeń zainicjowanych przez frakcję dogmatyków (Albin Siwak zarzucił mu „rozłożenie” związków zawodowych). W latach 1980–1981 był przewodniczącym Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR.

W latach 1971–1980 przewodniczący Centralnej Rady Związków Zawodowych. W latach 1972–1980 był zastępcą przewodniczącego, a w latach 1980–1982 członkiem Rady Państwa. Był jedną z osób, które podpisały w nocy z 12 na 13 grudnia 1981 dekret o wprowadzeniu stanu wojennego na terytorium Polski.