Interesowała się muzyką i poezją, a w wolnym czasie zajmowała pisaniem wierszy.
Od 1471 planowano małżeństwo Izabeli z Gian Galeazzem Sforzą, synem księcia Mediolanu Galeazza Marii Sforzy i Bony Sabaudzkiej, a przygotowania zwieńczył kontrakt ślubny przygotowany 26 września 1472. Narzeczeni byli ze sobą blisko spokrewnieni, toteż potrzebna była dyspensa, którą z łatwością uzyskano od papieża Sykstusa IV. 30 kwietnia 1480 układ małżeński został odnowiony w zamku przy bramie Giovia. W sierpniu 1488 do Neapolu przyjechał wysłannik Sforzów Agostino Calco, w celu omówienia ostatecznych szczegółów i przebiegu ceremonii. Przyjazd Calca zbiegł się w czasie ze zgonem matki Izabeli, Ippolity Marii. Pomimo żałoby król Aragonii Ferdynand II i ojciec Izabeli postanowili nie odkładać ślubu.
W grudniu 1488 poselstwo mediolańskie na czele z bratem pana młodego Ermesem wyruszyło do Neapolu, gdzie 23 grudnia odbyły się zaślubiny per procura. Po Bożym Narodzeniu Izabela wraz z liczną świtąW orszaku Izabeli oprócz licznej świty znajdowały się również trzy niewolnice arabskie, siedem Murzynek i trzech Murzynów, zob. D. Pizzagalli, Dama z gronostajem. Życie Cecilii Gallerani w Mediolanie czasów Ludovica Sforzy, Poznań 2006, s. 57. wyruszyła na spotkanie z przyszłym małżonkiem.