W trakcie walk okazało się, że Cobry bardzo dobrze wypełniają powierzone cele. Dzięki wąskiemu kadłubowi nadzwyczaj trudno jest je trafić. AH-1 Idealnie nadawał się do osłony śmigłowców Huey, ochrony desantów, wspierania wojsk zarówno podczas szturmu jak i obrony. Z czasem opracowano taktykę, podczas której w zespole 2 śmigłowców (AH-1 i OH-6) Cayuse prowokował nieprzyjaciela do ujawnienia pozycji, gdzie Cobra później eliminowała cel. Prócz tego stosowano taktykę 4 i więcej Cobr jako baterii artylerii rakietowej.
W 1975 roku wprowadzono śmigłowce AH-1Q – nosiciele pocisków przeciwpancernych TOW.
Między 1967 a 1973, Bell wyprodukował dla US Army 1126 egzemplarzy AH-1G; część z nich przebudowano na szkolne TH-1G. 101 sztuk zmodernizowano do wersji AH-1Q (przenoszącej BGM-71 TOW) w 1975. Po wojnie 290 AH-1G/Q zmodernizowano do wersji AH-1S oraz dostarczono 100 nowych AH-1P dostarczonych 1977-1978. Kolejne egzemplarze zmodernizowano do wersji AH-1E, a do 1979 dostarczono 98 nowych egzemplarzy w tej wersji. Do 1986 387 AH-1G zmodernizowano do wersji AH-1F oraz dostarczono 143 nowe egzemplarze.