domagał się, by szkoła wychowywała moralnie w oparciu o religię.
Podczas II wojny światowej pracował jako nauczyciel matematyki i fizyki w lwowskim technikum (1939–1941) i w Zawodowej Polskiej Szkole Chemicznej (1941–1944). Po wyzwoleniu ponownie był nauczycielem w technikum.
W listopadzie 1945, wraz z grupą lwowskich profesorów, w ramach repatriacji przybył do Torunia i współtworzył tam nowy Uniwersytet Mikołaja Kopernika (UMK), gdzie zajął katedrę pedagogiki (do 1960). Był prodziekanem Wydziału Humanistycznego UMK (1945/1946).
W 1946 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym pedagogiki, trzy lata potem - profesorem zwyczajnym, w 1953 roku - doktorem nauk humanistycznych. Z tego okresu pochodzą podręczniki Zwięzły zarys pedagogiki ogólnej (Inowrocław 1946, wyd. 2, Tor. 1948) oraz Dydaktyka ogólna (Tor. 1949, wyd. 2 zmienione, Wr. 1959). Jego praca spotkała się tymczasem z krytyką ze strony władz prosowieckich.
W 1960 roku Sośnicki przeszedł na emeryturę i przeniósł się do Gdańska, nie zaprzestając działalności naukowej i pedagogicznej.