układem na przeżycie, który zakładał on, że w razie bezpotomnej śmierci jednego z sygnatariuszy układu drugi odziedziczy jego księstwo.
Po śmierci Laskonogiego rozpoczął się więc nowy etap walk o Wielkopolskę, a tym samym o ziemię rudzką. Książę śląski Henryk Brodaty domagał się tych terenów, a także zapłaty za udzieloną Odonicowi pomoc zbrojną w 1207 r. Aby wyegzekwować swoje prawa podjął działania zbrojne. W wyniku pierwszej wyprawy w 1233 r. utracił związane ze Śląskiem Ostrzeszowskie, natomiast dużo lepiej zakończyła się dla niego wyprawa z następnego roku. W wyniku podpisanego wtedy układu Henryk uzyskał Kalisz, ziemię rudzką, Śrem i Santok. Po śmierci Henryka Brodatego, ziemie te odziedziczył Henryk Pobożny. Ostatecznie pokonał on Odonica, który zmarł w 1239 r., władając jedynie zachodnimi skrawkami Wielkopolski. Henryk Pobożny nadał w 1238 r. ziemię kaliską i rudzką księżnej Wioli, wdowie po księciu opolskim Kazimierzu. Wiola tytułowała się księżną rudzką; w 1238 łaciński dokument wymienia Wiolę księżniczkę Kalisza i Rudy (łac. „Viola ducissa de Kalis et de Ruda”) oraz jej syna Władysława.