Bitwa pod Łowczówkiem została stoczona przez I Brygadę Legionów walczącą po stronie Austro-Węgier z Rosjanami w dniach 22–25 grudnia 1914.
Sytuacja na froncie w Galicji Zachodniej W pierwszej fazie I wojny światowej Rosja zamierzała wyeliminować z wojny Austro-Węgry. Ofensywa wojsk rosyjskich w Galicji była efektem tych planów. W listopadzie 1914 Rosjanie zdobyli Tarnów i Tuchów i posuwali się nadal na linię: Kraków-Łapanów-Limanowa. Tu wojska austro-węgierskie skutecznie uderzyły na styk armii generałów Radko Dimitriewa i Aleksieja Brusiłowa. Po krwawej bitwie stoczonej w grudniu pod Łapanowem, Limanową i Nowym Sączem (bitwa pod Limanową) przeszły do ofensywy – Rosjanie zaczęli się cofać. Zatrzymali się w widłach Dunajca i Białej na grzbietach wzgórz Pogórza Rożnowskiego. Po załamaniu się ofensywy austro-węgierskiej Rosjanie zaczęli kontratakować siłami 3 Armii generała Dimitriewa w rejonie Łowczowa i Łowczówka. Rejon ten był stykiem dwóch armii austro-węgierskich: 4 Armii arcyksięcia Józefa Ferdynanda i 3 Armii generała von Bojny. Po przerwaniu linii frontu groziło Austriakom okrążenie. Dowództwo 4 Armii powierzyło zadanie powstrzymania Rosjan I Brygadzie Legionów Polskich. Przebywała ona wtedy w Nowym Sączu, gdzie miała zostać zreorganizowana. Kiedy rozkaz dotarł do brygady, dowodził nią podpułkownik Kazimierz Sosnkowski.