Mafdal wchodził w skład wszystkich koalicji rządowych od momentu swego powstania aż do 1992 r. Początkowo ugrupowanie było uznawane za partię centrową. Było tradycyjnym partnerem koalicyjnym Partii Pracy, zadowalając się decydującym głosem w sprawach religijnych w zamian za poparcie dla rządu. Ta kooperacja nazywana była historyczną ligą (הברית ההיסטורית). Jednak spore znaczenie dla ideologii partii miał rok 1967 i zwycięstwo Izraela nad państwami arabskimi podczas wojny sześciodniowej. Wydarzenia te spowodowały rozprzestrzenianie się pośród Izraelczyków mesjanistycznych idei. Wielu członków NPR przesunęło się w swoich poglądach ku skrajnej prawicy. Tendencja ta zachowała się do dziś. Około 1969 roku wewnątrz partii do głosu doszła nowa generacja działaczy, z Zewulunem Hammerem i Jehudą Ben-Me’irem, nazywanymi „młodymi”. Zażądali oni, aby partia zwróciła większą uwagę na kwestie socjoekonomiczne. Pod ich przywództwem Mafdal podryfował na prawo na izraelskiej scenie politycznej.
Od powstania, NRP posiadała przez niemal cały czas stałą ilość deputowanych do Knesetu – 12. W 1981 roku liczba ta zmniejszyła się do 6 posłów. Powodem tego było m.in.