Za prawdziwością kultu Lela i Polela może przemawiać też fakt, że Słowianie z całą pewnością znali archetyp boskich bliźniaków, a ich funkcje przejmowali święci. W folklorze śś. Flor i Laur oraz śś. Borys i Gleb zostali zaatakowani przez ognistego żmija i schronili się w kuźni. Gdy żmij wsunął przez szparę język do środka, ci uchwycili go obcęgami i zmusili do posłuszeństwa, następnie zaprzęgli go i zmusili do zaorania ogromnej przestrzeni. W ten sposób powstały Żmijowe Wały, które odtąd ochraniają Ukrainę przed żmijami. Inną parą świętych mogą być św. Mikołaj oraz św. Grzegorz, którzy czasami występowali w triadzie ze św. Eliaszem, Michałem Archaniołem (obaj jako schrystianizowany Perun) czy z Matką Boską (schrystianizowaną Mokosz). Związani byli także z boginią świtu Zorzą.
Lel i Polel w kulturze Literatura Janusz Christa: Kajko i Kokosz („Lelum polelum” to ulubione powiedzenie zbója Łamignata) Ignacy Krasicki: Myszeis („Lelum Polelum Popiel błaga, wzywa”) Juliusz Słowacki: Lilla Weneda (Lelum i Polelum to synowie króla Wenedów porwani przez Lechitów) Stanisław Wyspiański: Skałka („Spraw to, Lelu, przyjacielu”) Adam Mickiewicz: Pan Tadeusz („Kastor z bratem Polluksem jaśnieli na czele;