10% odszkodowania otrzymywali zgodnie z ustawą adwokaci Indian.
Chociaż działalność Komisji Roszczeń Indiańskich stanowiła znaczny krok naprzód w sposobie rozpatrywania indiańskich roszczeń ziemskich, to wielu Indian i część amerykańskich polityków krytykowało też długotrwałe i zbiurokratyzowane procedury, ograniczenie uprawnień Komisji do przyznawania finansowych odszkodowań, sposób ich wyliczania i przerzucane na Indian wysokie koszty całej procedury (sięgające nawet ponad 90% wartości roszczenia). Część indiańskich przywódców obawiała się też, że zakończenie działalności Komisji może oznaczać ustanie dotychczasowej szczególnej odpowiedzialności powierniczej władz federalnych USA za wsparcie dla tubylczych plemion i ułatwi realizację obowiązującej w latach 50. tzw. polityki likwidacji indiańskich rezerwatów i suwerenności tubylczych plemion w celu ostatecznej asymilacji ich członków.
Rozstrzygnięcia Komisji mogły być zaskarżone do Sądu Najwyższego, ale dla Indian oznaczało to konieczność dalszego oczekiwania i ponoszenia kolejnych kosztów bez gwarancji na końcowy sukces.