thumb|Portret Juliusza Kadena-Bandrowskiego (ok. 1913) thumb|Juliusz Kaden-Bandrowski jako żołnierz (ok. 1919) thumb|Grób pisarza na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie mały|Tablica pamiątkowa na budynku przy ulicy Kaliskiej 13 w Warszawie, w miejscu zamieszkania Juliusza Kaden-Bandrowskiego Juliusz Kaden-Bandrowski (ur. 24 lutego 1885 w Rzeszowie, zm. 8 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski pisarz, prozaik i publicysta, wolnomularzLudwik Hass, Ambicje rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928. Warszawa 1984, s. 232., kapitan piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się w rodzinie Juliusza Mariana i Heleny z Kadenów. Był bratem Jerzego (1883–1940) i Tadeusza (ur. 1895) oraz bratankiem Aleksandra i kuzynem Bronisława.
Studiował pianistykę w konserwatoriach w Krakowie, Lwowie, Lipsku i Brukseli (od 1907), jednakże zrezygnował z kariery pianisty ze względu na skutki dwukrotnego złamania ręki w dzieciństwie. W 1907 zajął się publicystyką – był korespondentem prasy krajowej, pisując recenzje i szkice publicystyczne. Podczas pobytu w Brukseli rozpoczął studia filozoficzneWspółcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny, pod red. Jadwigi Czachowskiej i Alicji Szałagan. Warszawa 1996. Tom 4, s. 8..