scena, w której Kmotr – próbując uciec przed Śmiercią – goli się na łyso, każe się przywiązać do kołka i udaje zwierzę.
Uczestnicy dialogu Polikarp – osoba uczona, której mądrość jest często podkreślana w tekście. Śmierć – chudy, blady, łysy, pożółkły, bez nosa i warg, odsłaniający żebra, nagi, przepasany chustą gnijący trup kobiety. W ręku trzyma kosę. Jej wygląd przypomina o tym, jak znikome i krótkie jest życie, a także ukazuje bardzo realistyczny wygląd ludzkiego ciała po śmierci. Kmotr – (tylko w przekazie drukowanym) młody człowiek, który spotyka uwięzioną w błocie Śmierć, pomaga jej i zaprasza na chrzciny.
Portret Śmierci średniowiecznej Poczęta wraz z zerwaniem przez Ewę owocu z drzewa poznania dobra i zła, narodzona w momencie skosztowania wcześniej wspomnianego owocu przez pierwszego mężczyznę – Adama, Wykonuje zadanie otrzymane od Boga, nie można jej przekupić, Dysponuje niewyobrażalną władzą, pod którą uginają się najwięksi, Wie, że dosięgnie ostatecznie każdego człowieka, Podczas Sądu Ostatecznego będzie prowadziła grzeszników do piekła, po czym zniknie, Jest tylko siłą roboczą, bo decyzje o śmierci podejmuje Bóg, Jest odrażająca, a mimo to niektórzy chcą, a wręcz pragną się z nią spotkać, Jedyną osobą, która oparła się jej kosie, był Chrystus, posiadający boską moc.
Przypisy