W grudniu 1940 wyjechał do rodziny w Starachowicach i pracował w lasach państwowych.

Po wyzwoleniu, do 1949, był zatrudniony w Dyrekcji Lasów Państwowych w Gdańsku i równocześnie wykładał leśnictwo na Politechnice Gdańskiej. Później przez rok był wykładowcą Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W latach 1949–1958 pracował naukowo w Instytucie Badawczym Leśnictwa, choć w 1951 powrócił do pracy w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu, gdzie w latach 1952–1956 był dziekanem Wydziału Leśnego, a w latach 1959–1963 prorektorem ds. nauczania WSR. Profesorem nadzwyczajnym został w 1954, a zwyczajnym w 1966. Od 1959 był kierownikiem Katedry Szczegółowej Hodowli Lasu. W 1961 otrzymał doktorat honoris causa Wydziału Leśnego Technicznego Uniwersytetu Drezdeńskiego w Tharandtcie. Od 1967 członek korespondent Polskiej Akademii Nauk, w tym też roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w latach 1968–1971 przewodniczył Radzie Naukowej Wielkopolskiego Parku Narodowego i kierował pracami nad przebudową sztucznych drzewostanów tego terenu. Był również członkiem wielu towarzystw i komisji międzynarodowych.

Był żonaty z Bożeną Paprzycką i miał dwoje dzieci: Macieja (ur. 1937) i Dorotę (ur. 1938).