W lipcu 1917 roku, po kryzysie przysięgowym został wcielony do cesarskiej i królewskiej armii i skierowany na front włoski.
W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Jako żołnierz krakowskiego batalionu Legii Akademickiej, a następnie członek załogi pociągu pancernego „Smok” walczył na wojnie z Ukraińcami. W 1919 roku został przydzielony do 6 pułku piechoty Legionów. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. Pełnił również służbę w Oddziale I Sztabu 2 Armii. 21 grudnia 1920 roku został mianowany z dniem 1 kwietnia 1920 roku porucznikiem, „w piechocie, w grupie byłych Legionów Polskich”.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w służbie zawodowej. W dalszym ciągu pełnił służbę w 6 pułku piechoty Legionów w garnizonie Wilno między innymi na stanowisku adiutanta. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 539. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1924 roku został przeniesiony do 39 pułku piechoty Strzelców Lwowskich w Jarosławiu na stanowisko dowódcy kompanii ciężkich karabinów maszynowych. 1 grudnia 1924 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 199. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 2 listopada 1927 roku rozpoczął naukę na Kursie Normalnym Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie.