Generalnie puszcza była użytkowana w niewielkim stopniu, bo książęta piastowscy mieli do dyspozycji dogodniej położone i bogatsze w zwierzynę kompleksy leśne (Puszcza Wiskicka na południowym Mazowszu z ostatnią ostoją turów w Europie).
Wieki XII–XV mały|Rozlewiska Pisy w pobliżu Kozła Dzisiejsza Puszcza Zielona nie ma nic wspólnego z nowożytną puszczą, a tym bardziej wczesnośredniowieczną. Puszcza składała się z lasów sosnowych i świerkowych przeplatanych lasem liściastym (dąb, lipa, brzoza, olcha, wiąz, osika, jesion, klon, grab, wierzba, topola, jawor, buk) z domieszką cisu i jałowca. Bogate było runo leśne (jałowiec, jarzębina, leszczyna, czeremcha, kruszyna, dzika grusza, dzika jabłoń, paproć, wrzos, borówka, jeżyna, głóg, dzika róża, malina, barszcz, trawy i porosty). W Puszczy Kurpiowskiej najdłużej na Mazowszu przetrwały żubry i niedźwiedzie. Zwierzynę stanowiły: tarpany, dziki, wilki, jelenie, łosie, borsuki, lisy, kuny, wiewiórki, zające, cietrzewie, kuropatwy, jarząbki, głuszce, bobry, wydry, a na bagnach żurawie i czaple. W puszczy gnieździły się dzikie pszczoły. W puszczy były jeziora (Rozoga, Karaska, Krusko), torfowiska, moczary, bagna i trzęsawiska.