W 1922 roku aresztowano go raz jeszcze i otrzymał wtedy nakaz wyjazdu z Rosji Sowieckiej pod groźbą rozstrzelania, z powodu jawnej niechęci wobec komunizmu. Wyjechał w zorganizowanej przez bolszewików grupie około siedemdziesięciu intelektualistów (tzw. „statek filozofów”). Po wydaleniu mieszkał w Berlinie, a następnie w Paryżu. Brał udział we francuskim życiu intelektualnym, a w latach 1926–1939 redagował pismo Put′ ().
Pod koniec życia ulegał stopniowej fascynacji Związkiem Radzieckim. Rewolucję bolszewicką interpretował w duchu słowianofilskim jako zjawisko specyficznie rosyjskie, które – jakkolwiek okrutne – uchroniło Rosję przed zgubą europeizacji i liberalizacji. Niedługo przed śmiercią wystąpił o radziecki paszport i planował wrócić do ZSRR.
Życie prywatne thumb|Nikołaj Bierdiajew w 1912 Miał żonę, którą poznał w 1904 r. (1874–1945) opisała życie męża i opublikowała w postaci pamiętnika Zawód: żona filozofa. Z zapisków tych wynika, że Bierdiajew był bardzo troskliwym, czułym i oddanym mężem. Uważał żonę za osobę wyjątkową i często dziękował Bogu, że pozwolił mu uczestniczyć w tak pięknym zjawisku, jakim było jego małżeństwo. Dzienniki żony powstawały na emigracji, kiedy osiedlili się we Francji. Mieszkali razem z siostrą Lidii – Eugenią.