Klęska pod Hohenfriedberg w 1745 roku zmusiła dwór do odwołania go ze stanowiska. Powrócił do Wiednia, ale został ponownie przywrócony na dowódcę armii w Niderlandach. W 1746 roku poniósł kolejną wielka klęskę pod Roucoux, która zadecydowała o jego dymisji.
Na pole bitwy powrócił dopiero w latach 50. XVIII wieku. 6 maja 1757 roku poniósł klęskę pod Pragą, ale w listopadzie 1757 roku udało mu się zdobyć Wrocław. W grudniu 1757 roku po klęsce w bitwie pod Lutynią ostatecznie pożegnał się z karierą wojskową. Został odwołany ze wszystkich zajmowanych stanowisk i powrócił do Belgii, gdzie okazał się być rozsądnym gospodarzem.
W 1761 roku kapituła generalna zakonu krzyżackiego wybrała go swoim wielkim mistrzem. Jako zwierzchnik tej kongregacji przyczynił się do utworzenia szpitala dla weteranów wojennych Carolinum, wsparł też kilka fundacji kościelnych.
Był żonaty tylko raz. Z małżeństwa z Marią Anną Habsburg urodziło mu się jedno dziecko, które zmarło 16 grudnia 1744 roku wraz z matką.
Karol Aleksander Lotaryński pochowany został w Nancy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Marszałkowie polni Arcyksięstwa Austriackiego Kategoria:Namiestnicy Niderlandów Kategoria:Wielcy mistrzowie zakonu krzyżackiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Złotego Runa Kategoria:Ludzie urodzeni w Lunéville Kategoria:Uczestnicy wojny siedmioletniej (strona austriacka) Kategoria:Urodzeni w 1712 Kategoria:Zmarli w 1780