Atīśa Dīpaṅkara Śrījñāna (Atiśa Dipankara Śridźńana, sanskryt: अतिश दीपङ्कर श्रीज्ञान, bengalski: অতীশ দীপঙ্কর শ্রীজ্ঞান Ôtish Dipôngkor Srigên, chiń. trad. 燃燈吉祥智 pinyin: Rándēng Jíxiángzhì) ur. 982, w Vikrama Puri w Bengalu, zm. 1054 w Nyêtang, w Tybecie – pochodzący z północno-wschodnich Indii mistrz i uczony buddyjski, jeden z głównych nauczycieli zgromadzenia zakonnego i uniwersytetu Wikramasila.
Ostatnich kilkanaście lat życia spędził w Tybecie pomagając w tłumaczeniu tekstów religijnych i nauczając. Zgodnie z tybetańską tradycją jego przybycie zapoczątkowało tzw. sarmę („nowy przekaz”), czyli odrodzenie buddyzmu.
Następca Atiśy Dromton założył szkołę kadampa, wokół której zgromadzili się także pozostali uczniowie. Praktyka tonglen, polegająca na wymianie własnego szczęścia na cierpienie innych, którą rozpropagował, ma szczególne znaczenie we wszystkich szkołach buddyzmu tybetańskiego.