Oprócz silnika, nowy samochód odziedziczył po poprzednikach całą resztę układu napędowego: 3-biegową skrzynię z dźwignią przy kierownicy oraz tylny most, a także osprzęt silnika – m.in. rozrusznik uruchamiany pedałem. Głównym mankamentem nowego samochodu był właśnie słaby, przestarzały, dolnozaworowy silnik, którego konstrukcja sięgała jeszcze lat 30. XX wieku. Jednostka o pojemności 1220 cm³ rozwijała moc 35 KM przy 4200 obr./min i mogła rozpędzić samochód do szybkości 105 km/h. Wprawdzie po dwóch latach produkcji zastąpiono go przez zmodernizowaną jednostkę napędową – górnozaworowy silnik rzędowy o pojemności 1360 cm³, rozwijający moc 45 KM – nadal jednak nie był to nowoczesny silnik, lecz zmodernizowany agregat, u podstaw którego leżała stara konstrukcja rodem z Moskwicza 400. Wypuszczony na rynek w 1958 roku pojazd ze zmodernizowanym silnikiem, choć początkowo sprzężonym ze starą 3-biegową skrzynią biegów i starym mostem, otrzymał nowe oznaczenie Moskwicz 407 i zastąpił w produkcji model 402. Główną różnicę wizualną pomiędzy oboma samochodami stanowiła skrócona chromowana ozdoba na przedniej krawędzi tylnych błotników i dodanie napisu: „Москвич” z przodu maski w modelu 407Moskwicz 407, Avtolegendy SSSR Nr 1, DeAgostini 2009, ISSN 2071-095X, s.