Tadeusz Kutrzeba wystawił mu ocenę ostateczną po zakończeniu kursu: „Bardzo dobry. Posiada pierwszorzędne zalety na kawaleryjskiego dowódcę. W pracy sztabowej nadaje się specjalnie do działu operacyjnego. Może być zaraz szefem sztabu brygady kawalerii. Mimo bardzo dobrej prezencji, nie nadaje się do funkcji wymagających reprezentacji”.
22 października 1935 został przeniesiony do 10. Brygady Kawalerii w Rzeszowie na stanowisko szefa sztabu. W tym czasie otrzymał zezwolenie na noszenie barw 14. pułku ułanów. Mianowany majorem dyplomowanym w 1936. Jesienią 1938 uczestniczył wraz z brygadą w zajęciu Zaolzia. Walczył w kampanii wrześniowej. Po agresji ZSRR na Polskę 19 września 1939, razem z całą brygadą przekroczył granicę z Węgrami, a już 26 września przybył do obozu Coëtquidan w Bretanii (Francja). W dniach 10–18 czerwca 1940 uczestniczył w kampanii francuskiej. Następnie przez Hiszpanię, Portugalię i Gibraltar 3 września 1940 dotarł do Liverpoolu. Brał udział w organizacji 1. Dywizji Pancernej Polskich Sił Zbrojnych pod dowództwem gen. Stanisława Maczka. Kolejno szef sztabu 10. Brygady Kawalerii Pancernej, dowódca 10. pułku strzelców konnych i dowódca 3. Brygady Strzelców w składzie dywizji. Od sierpnia 1944 do maja 1945 wraz z dywizją uczestniczył w kampanii w zachodniej Europie. Brał udział w wyzwoleniu Bredy.