Judenbrücke).
W złotych czasach gminy, społeczność żydowska, prócz synagogi (pochodzącej z XVIII wieku, dziś już nieistniejącej, znajdującej się niegdyś przy ulicy Rowowej, przemianowanej po II wojnie światowej na ulicę Powstańców Wielkopolskich), posiadała heder (szkołę religijną), mykwę (łaźnię rytualną), także szereg zakładów zajmujących się przygotowywaniem koszernego jedzenia (jatki, rzeźnia, piekarnia macy), będących własnością gminy.
W owych czasach Skwierzyna była miastem królewskim, cieszącym się prawami miejskimi nadanymi jeszcze przez Przemysła II, a odnowionymi przez Władysława Jagiełłę. Z tego też powodu jego mieszkańcy korzystali z królewskiej opieki, ale i musieli płacić odpowiednio wysokie podatki. Kiedy w 1519 roku Polska ruszyła na wojnę z zakonem krzyżackim, w wyniku działań wojennych bardzo mocno ucierpiała zarówno Skwierzyna, jak i okoliczne miasta. Mieszczanie zażądali od króla Zygmunta Starego aby wypędził Żydów z miasta, a pozostawiony przez nich majątek przekazał na odbudowę grodu. 3 lipca 1520 roku król polski rozkazał wygnać Żydów ze Skwierzyny, ale pod warunkiem, iż mieszczanie wezmą na siebie ich zobowiązania podatkowe.