— największe, współczesne wydanie kanonu pism buddyjskich, uznane za jego najbardziej autorytatywną i wiarygodną edycję, szeroko studiowaną na świecie. Zbiór został skompilowany w okresie Taishō (1912–1926) przez japońskich uczonych, pod kierunkiem profesorów: Junjirō Takakusu i Kaigyoku Watanabe. Publikacja miała miejsce w latach 1924–1934.

Zbiór liczy 100 tomów, na które składa się 3053 prac w 11970 częściach. W skład 100 tomów wchodzi:

55 tomów części głównej zawierającej: 21 tomów sutr, 3 tomy tekstów Winaja, 8 tomów tekstów Abhidharmy, 12 tomów chińskich komentarzy, 4 tomy traktujące o chińskich i japońskich szkołach buddyjskich, 7 tomów pism historycznych, biografii i katalogów. 30 tomów z dziełami japońskich autorów (736 prac), 15 tomów spisów i ilustracji.

Tekst jest spisany w klasycznym języku chińskim, w którym były spisywane nauki Dharmy. Podstawą tłumaczenia były oryginalne dzieła indyjskie jak i spisane w językach Centralnej Azji. W zbiorze zawarte są też traktaty, komentarze, katalogi i inne prace chińskich, koreańskich i japońskich mnichów i uczonych (w tym również prace np. Pagpa Lamy).