20–21, 28..

'Abdu’l-Bahá

Po śmierci Bahá'u’lláha, przewodnictwo nad bahaizmem przejął jego najstarszy syn – 'Abbás Effendi, który przyjął imię ‘Abdu’l-Bahá (Sługa Chwały). Jego ojciec pozostawił testament, w którym wyznaczył ‘Abdu’l-Bahę na przywódcę bahaickiej wspólnoty, oraz na „Centrum Przymierza”, „Głowę Wiary”, oraz wyłącznego autorytatywnego interpretatora pism Bahá'u’lláha.

‘Abdu’l-Bahá dzielił z ojcem długoletnie wygnanie oraz uwięzienie, które trwało aż do momentu uwolnienia w 1908 w rezultacie nadejścia rewolucji tzw. Młodych Turków. ‘Abdu’l-Bahá rozpoczął wówczas dynamiczną akcję misyjną i prowadził życie wypełnione podróżami, przemówieniami, nauczaniem, oraz utrzymywaniem korespondencji ze wspólnotami wyznawców oraz indywidualnymi osobami, wyjaśniając zasady Wiary Bahai. W latach 1911–1913 podróżował do Europy, Indii i Stanów Zjednoczonych, gdzie zdobył rzesze wyznawców spoza kręgu kultury islamu. On też zorganizował w Hajfie centrum życia religijnego bahaitów.