W 1945 został pracownikiem UJ, a w 1951 został kierownikiem Zakładu Epidemiologii Państwowego Zakładu Higieny, na stanowisku pracował do 1978. Od 1972 do 1980 sekretarz Wydziału VI Nauk Medycznych PAN, w latach 1981–1983 wiceprezes, a od 1984 do 1989 prezes Polskiej Akademii Nauk. Wiele lat pracował nad szczepionką przeciwko durowi brzusznemu, w latach 1977–1981 prezes Międzynarodowego Towarzystwa Epidemiologów. Opublikował drukiem 69 prac naukowych oraz 42 prace innych naukowców zostały opublikowane pod jego kierunkiem.
Od grudnia 1939 do 1943 w czasie okupacji należał do Związku Odbudowy Rzeczypospolitej, gdzie pod pseudonimem Kozioł pełnił czynności Komendanta Oddziału w Krakowie. W latach 1943–1944 należał do Armii Krajowej. Walczył w czasie powstania warszawskiego, a po jego upadku trafił do obozu w Lamsdorf.