W okresie pomiędzy IV a I wiekiem p.n.e. pojawiły się na terenie Chorezmu miasta – skupiska masywnych domostw otoczonych wspólnym murem obronnym. Najbardziej znanymi grodziskami z tego czasu są Dżanbas Kala (IV wiek p.n.e.) i Bazar-Kala. W tym okresie nastąpił też rozwój rolnictwa i sieci irygacyjnej kosztem hodowli bydła. W miejsce dawnych osad wiejskich pojawiły się nowe umocnione i solidnie zbudowane.

W czwartym wieku przeprowadzono doniosłą zmianę w organizacji wojska i taktyce wojennej. Stanowiąca główny trzon armii konnica, składająca się z ciężkozbrojnych kopijników i łuczników, skuteczna w walce z koczownikami, nie potrafiła stawić czoła falandze macedońskiej. Jej zamknięty szyk wytrzymywał nawet natarcie ciężkozbrojnej jazdy masageckiej. Istniejące dotąd dwa typy ciężkozbrojnej jazdy chorezmijskiej zostały połączone w jeden, przystosowany do walki zarówno z bliska jak i na odległość. Jego taktyka polegała na osłabieniu nieprzyjaciela przez zasypanie go gradem strzał, a następnie na rozbiciu w walce wręcz.