podziałem na uśmiercenie rozmyślne i nierozmyślne. Przewidywała w wielu przypadkach możliwość zasięgania przez sędziów opinii fakultetów prawa w razie pojawienia się wątpliwości. Szerokie stosowanie kary śmierci i kar mutylacyjnych (okaleczających). Wzmianka o więzieniu – lecz nie jako zakładzie odbywania kary, lecz miejscu przetrzymywania sprawcy przed wykonaniem wyroku [osadzenie w wieży]. Znała kwalifikowane kary śmierci. Arbitralność sędziego polegająca na przyznaniu szerokiej swobody w wymierzaniu kary. Możliwość stosowania kar niewymienionych w kodeksie (poenae extraordinariae) – z reguły łagodniejszych. Możliwość stosowania analogii co do spraw nie skodyfikowanych w Carolinie. Branie pod uwagę pozycji społecznej sprawcy czynu sankcjonowanego przez kodeks. Możliwość zaostrzenia kary, jeśli dany czyn przestępczy zdarzał się nagminnie.
Kary śmierci w Carolinie Carolina znała aż 8 rodzajów kary śmierci (była to kara stopniowalna): zwykłe: ścięcie (kara szlachecka) powieszenie (kara chłopska) kwalifikowane: ćwiartowanie (tylko za zdradę kraju) utopienie (dla kobiet) spalenie pogrzebanie żywcem łamanie kołem (za morderstwo, które Carolina odróżniała od zabójstwa umyślnego i nieumyślnego na podstawie kryterium woli np.