miejsce w klasyfikacji generalnej Order of Merit i zakwalifikować się do finału, w którym przegrał 1–4 z Robertsonem w drugiej rundzie.

Finał Mistrzostw Świata Na Mistrzostwach Świata wywarł presję na Jacka Lisowskiego dzięki swojej lepszej grze w defensywie, co pozwoliło mu wygrać 10–3 i spotkać się z Selbym w drugiej rundzie. Po drugiej sesji Hawkins tracił do numeru jeden na świecie 7–9, ale powrócił i zwyciężył 13–10, co uznał za najlepsze zwycięstwo w swojej karierze. W swoim pierwszym ćwierćfinale mistrzostw świata pokonał Dinga Junhui 13–7 i awansował do półfinału, w którym zmierzył się z Rickym Waldenem. Hawkins walczył o formę podczas pierwszych dwóch sesji, przegrywając tylko 6–8 przy najwyższym breaku wynoszącym zaledwie 36, a w kolejnej rundzie osiągnął wynik 47. Później przegrywał 8–12, ale potem, gdy gra Waldena się pogorszyła, zaczął odzyskiwać formę i wygrał osiem kolejnych partii, zdobywając przy tym dwa breaki stupunktowe. Mimo krótkiej walki ze strony Waldena, Hawkins wygrał mecz 17–14, co umożliwiło mu starcie w finale z obrońcą tytułu O’Sullivanem. Hawkins stwierdził, że teraz nie ma już nic do stracenia.