Eugeniusz Szubert (ur. 25 grudnia 1897 w Żabnie, w pow. dąbrowskim, zm. 11 marca 1971) – podpułkownik saperów Wojska Polskiego.
Życiorys Uczęszczał do szkoły realnej w Tarnowie, którą ukończył w 1915. Następnie został powołany do służby wojskowej w armii austriackiej, początkowo w pułku piechoty nr 9 na froncie wołyńskim. Dwukrotnie był ranny. W 1916 przeszedł kurs oficerski, po ukończeniu którego w stopniu chorążego skierowano go do pułku piechoty nr 57 na froncie włoskim jako sekcyjnego pionierów, a następnie dowódcy odcinka miotaczy min. Jesienią 1917 dostał się do niewoli włoskiej.
W listopadzie 1918 wstąpił ochotniczo do polskich oddziałów tworzących się we Włoszech, które ostatecznie weszły w skład Armii Polskiej we Francji gen. Józefa Hallera. Po powrocie do Polski brał udział w wojnie z bolszewikami jako dowódca kolumny pontonowej, a następnie kompanii w 10 batalionie saperów 10 Dywizji Piechoty gen. Lucjana Żeligowskiego.