Lucia Bosé, właśc. Lucia Borloni (ur. 28 stycznia 1931 w Mediolanie, zm. 23 marca 2020 w Segowii) – włoska aktorka, najbardziej znana z filmów okresu włoskiego neorealizmu z początku lat 50. XX wieku.
Wczesne lata Urodziła się w Mediolanie we Włoszech. Jej rodzicami byli Francesca Bosè i Domenico Borloni. Na życie zarabiała pracując najpierw w kancelarii adwokackiej, później jako ekspedientka w mediolańskiej cukierni Pasticceria Galli. Jej życie uległo radykalnej zmianie, kiedy w 1947 została Miss Włoch, pokonując miss i wicemiss Rzymu: Giannę Marię Canale i Ginę Lollobrigidę, które zajęły odpowiednio drugie i trzecie miejsce, oraz Silvanę Mangano i Eleonorę Rossi Drago.
Kariera W 1950 zadebiutowała na kinowym ekranie jako Lucia Silvestri w dramacie Giuseppe’a De Santisa Nie ma pokoju pod oliwkami (Non c’è pace tra gli ulivi) u boku Rafa Vallone’a i jako Paola Molon Fontana w dramacie Michelangela Antonioniego Kronika pewnej miłości (Cronaca di un amore) z Massimem Girottim. Antonioni obsadził ją jeszcze w roli Clary Manni w swym kolejnym dramacie Dama bez kamelii (La signora senza camelie, 1953) z Ginem Cervi.