Wszystkie okręty desantowe używane przez polską Marynarkę Wojenną były klasycznymi jednostkami, średnich lub małych rozmiarów, przystosowanymi do dokonywania desantu żołnierzy, czołgów i pojazdów bojowych, bezpośrednio przez podejście do brzegu (plaży), przez furtę dziobową. W przypadku nowszych okrętów projektu 770 i dalszych stosowano jednak głównie opuszczenie okrętu przez pływające czołgi i transportery w bliskości brzegu. Początkowo od 1951 roku używano średnich lub małych przybrzeżnych barek desantowych wojennej budowy, od połowy lat 60. zastąpionych przez budowane w Polsce nowoczesne okręty desantowe.
Lata 1945–1950 W drugiej połowie lat 40. Polska nie posiadała specjalnych sił desantu morskiego, a jedynie kilka jednostek desantowych, wykorzystywanych jednak w innych celach. Pierwszymi jednostkami desantowymi w polskiej flocie były dwie odnalezione w 1946 roku i wyremontowane w Gdyni niemieckie małe barki desantowe typu PiLB 41 ()Według , były wydobyte z dna, a prom nr 2 był mniejszy, 60-tonowy (co sugeruje typ PiLB 40).. Miały one wyporność pełną 71 ton, długość 19,6 m i ładowność 40 ton (np. dwie ciężarówki)Erich Gröner, Dieter Jung, Martin Maass: Die deutschen Kriegsschiffe 1815-1945. Band 6, Koblencja, 1989, , , s.211, 214. Zostały wcielone odpowiednio w sierpniu 1946 i kwietniu 1947 roku.