W latach 1947–48 polska Marynarka Wojenna zakupiła z amerykańskich nadwyżek wojennych z demobilu 12 drewniano-stalowych kutrów desantowych typu LCP(L) - Landing Craft, Personnel, Large. Dziewięć wcielono do służby w 1948 roku jako kutry motorowe (KM), służące do zadań pomocniczych, lecz w 1951 roku sześć przeklasyfikowano na kutry desantowe. Otrzymały one w tym charakterze oznaczenia: KD-19, -28, -37, -46, -55, -64. Początkowo były podporządkowane dowództwu jednostki piechoty morskiej. Wycofano je ze służby do 1962 roku.
Lata 50. - organizacja sił desantowych W 1951 roku utworzono Flotyllę Środków Desantowych, a 15 listopada 1951 również utworzono pierwszą jednostkę wojsk desantowych – 3 Batalion Piechoty Morskiej (w 1959 roku przeformowany w 3 Pułk Piechoty Morskiej), podporządkowany Flotylli Środków Desantowych, w składzie Marynarki Wojennej. W skład zespołu weszło przede wszystkim sześć poniemieckich dużych barek desantowych z zakrytymi ładowniami MFP (Marinefährprahm, klasyfikowanych w Niemczech jako promy transportowe). Cztery z nich znaleziono nieukończone w stoczni rzecznej w Głogowie (późniejsze BDD-1, -2, -3, -7), jeden został tam podniesiony z dna, a szósty zdobyty jako sprawnyM. Soroka, s.73-77. Zaklasyfikowane zostały w Polsce jako „barki desantowe duże”, z oznaczeniami BDD.