Katoliccy Lechici (Katollech, Tajna Rewolucyjna Organizacja Polska) – polska młodzieżowa organizacja konspiracyjna o charakterze katolickim, działająca w latach 1941–1942 na obszarze powiatów bydgoskiego i świeckiego.
Organizacja została utworzona na początku 1941 r. w Bydgoszczy przez Henryka Gmysa ps. „Złoty Lew”. Pierwotnie miała ona być podzielona na dwa piony o nazwach: „Katolicka Młodzież Męska” i „Katolicka Młodzież Żeńska”. W skład pionu męskiego miały wchodzić: oddział męski, oddział szturmowy, grupa ochronna (samoobrony) i komórka pod nazwą „Nieustraszony Katollech” (prawdopodobnie przeznaczona do zadań specjalnych), natomiast w skład pionu żeńskiego: oddział kobiecy, sztafeta kobieca, „Dziewczęta Katollechu” (grupujące najmłodsze członkinie organizacji). Nie udało się całkowicie rozwinąć tej struktury. Na jej czele stał H. Gmys, zwany wodzem lub dyktatorem. Jego zastępcą był brat Albin Gmys, a kasjerem Benedykt Stupaj ps. „Nosorożec”. Istniały: grupa ochronna (samoobrony) na czele ze Stanisławem Kazimierczakiem (Kaźmierczakiem) ps. „Gospodarz”, dwie grupy chłopięce dowodzone przez Zdzisława Graja i Zygfryda Wilczewskiego, grupa terenowa Tadeusza Taczanowskiego ps. „Szybki Biegacz” działająca w miejscowości Wtelno i improwizowany oddział szturmowy.