Wkrótce trafiła na kinowy ekran w komediodramacie Wspaniały rogacz (Il magnifico cornuto, 1964) jako gość z fryzurą w kształcie ula przy Artusisie (Ugo Tognazzi) z Claudią Cardinale, komedii romantycznej Szesnastolatkowie (Le sedicenni, 1965) z Carlo Giuffrè, komedii fantastycznonaukowej Mario Bavy Doktor Goldfoot i dziewczyny–bomby (Le spie vengono dal semifreddo, 1966) jako Rosanna (producent Samuel Z. Arkoff obwinił niepowodzenie filmu za to, że Antonelli odmówiła występu nago) u boku Vincenta Price’a w roli szalonego naukowca i komedii Alberto Sordiego Przepraszam, pan jest za czy przeciw? (Scusi, lei è favorevole o contrario?, 1966) jako Piera Conforti.
Najczęściej obsadzano ją w rolach, które wymagały od niej ukazania na ekranie warunków fizycznych w komediach i filmach erotycznych. Nadano jej tytuł „gwiazdy, która się najchętniej rozbiera” po występie w dramacie Rewolucja seksualna (La rivoluzione sessuale, 1968) jako Liliana, komedii kryminalnej Archanioł (L’arcangelo, 1969) w roli Eleny z Vittorio Gassmanem i adaptacji powieści erotycznej Leopolda von Sacher–Masocha Wenus w futrze (Le malizie di Venere, 1969) jako obsesyjnej Wanda von Dunajew.