thumb|skaluj=1.5|Imperium brytyjskie w epoce wiktoriańskiej (1897) thumb|Królowa Wiktoria w jubileuszowym, 50. roku swego panowania (1887) Epoka wiktoriańska – okres w dziejach Wielkiej Brytanii pod panowaniem królowej Wiktorii Hanowerskiej, która sprawowała rządy w latach 1837–1901. Nastąpiła między epoką georgiańską a epoką edwardiańską.
Był to jeden z najdłuższych nieprzerwanych okresów panowania jednego monarchy w nowożytnej historii. Wielka Brytania była wtedy u szczytu potęgi imperialnej, mówiło się, że nad imperium brytyjskim „słońce nigdy nie zachodzi”. Były to też czasy rewolucji przemysłowej.
Gospodarka W kraju panowała stabilizacja i rósł dobrobyt, a Wielka Brytania stała się największym mocarstwem światowym. Imperium brytyjskie było wówczas największym państwem w dziejach. W siłę rosła imperialna flota wojenna, przechodząca z żaglowców na parowce (pancerniki). Populacja Anglii i Walii prawie podwoiła się: z 16,8 mln w 1851 r. do 30,5 mln w 1901 r. Złotą erę przeżywał brytyjski kolonializm, dziś często oceniany negatywnie. Jednocześnie powiększały się nierówności społeczne. W latach 1848–1849 w Irlandii szalał głód wywołany zarazą ziemniaczaną.