Jerzy Mieczysław Bafia (ur. 5 maja 1926 w Płocicznie, zm. 4 lipca 1991 w Warszawie) – polski prawnik, polityk, profesor nauk prawnych, szef Kancelarii Sejmu (1969–1972), pierwszy prezes Sądu Najwyższego (1972–1976), minister sprawiedliwości (1976–1981), poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji.
Życiorys Kariera prawnicza W 1950 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, po czym do 1953 był asystentem na tej uczelni, a następnie do 1954 adiunktem w Wyższej Szkole Prawniczej im. Teodora Duracza. Po 1950 został sędzią Sądu Powiatowego w Krakowie, później awansował do tamtejszego Sądu Wojewódzkiego, następnie został prezesem Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. Oficjalnie w 1954 delegowany do Sądu Najwyższego, w rzeczywistości już rok wcześniej orzekał w tajnej sekcji Sądu Najwyższego wydającej m.in. wyroki śmierci wobec przeciwników politycznych władzy komunistycznej. W 1955 został skierowany do pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości, gdzie od 1958 do 1969 pełnił funkcję dyrektora departamentu prawno-organizacyjnego. Ponadto w latach 1955–1966 był adiunktem i docentem na Wydziale Prawa UW, następnie pracował na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach (do 1969 jako kierownik Zakładu Prawa Karnego, potem do 1970 jako dziekan Wydziału Prawa).