Grunwald – polska cywilno-wojskowa organizacja konspiracyjna stworzona na bazie dywersji pozafrontowej, działająca od listopada 1939 roku do początku 1941 roku na terenie Pomorza oraz w Warszawie, gdzie mieściła się komenda eksterytorialna. Dokładna liczba członków organizacji jest nieznana. Szacuje się, że Grunwald liczył od 350 do 500 członków.
Organizacja prowadziła działalność cywilno-administracyjną, informacyjno-propagandową, w ramach której wydawano pismo pt. Wolna Polska w nakładzie 50-70 egzemplarzy, rozpoznanie dyslokacji wojsk niemieckich na Pomorzu, ruchu na węzłach kolejowych, przemysłu zbrojeniowego, udzielała pomocy ukrywającym się i aresztowanym, gromadziła broń i prowadziła szkolenie wojskowe swoich członków. Oprócz tego przeprowadzała akcje sabotażowo-dywersyjne, m.in. w fabryce kotłów i maszyn oraz warsztatach kolejowych w Toruniu. Zgodnie ze swoim założeniem, członkowie Grunwaldu mieli rozpocząć walkę zbrojną dopiero w momencie wybuchu antyniemieckiego powstania.
Powstanie organizacji Organizację zaczęto tworzyć na początku października 1939 roku, po powrocie z Torunia grupy oficerów, związanych z dywersją pozafrontową. Grunwald powstał na bazie siatki dywersji pozafrontowej Grunwald, powstałej wiosną 1939 roku. Główną rolę w powstaniu Grunwaldu miał mjr rez. Marceli Cerklewicz, ps.