Edmund Giemsa (ur. 16 października 1912 w Rudzie, zm. 30 września 1994 w Chinnor, Anglia) – polski piłkarz, uczestnik MŚ 1938.

Życiorys Giemsa był wychowankiem Klubu Sportowego „Naprzód” Ruda Śląska. W 1932 roku przeniósł się do „Ruchu” Wielkie Hajduki, w którym występował na pozycji obrońcy do wybuchu II wojny światowej. Giemsa brał udział w zdobyciu pięciu tytułów mistrza Polski przez klub.

W polskiej reprezentacji zadebiutował 4 czerwca 1933 r. w meczu z Belgią (0:1), który odbył się w Warszawie. W tym meczu pełnił funkcję łącznika. Ostatni swój mecz w reprezentacji rozegrał 27 sierpnia 1939 r. z Węgrami (4:2), który odbył się również w Warszawie. Był to ostatni mecz polskiej drużyny przed wybuchem II wojny światowej.

W okresie II wojny światowej jako Ślązak został przymusowo wcielony do Wehrmachtu, jednak zdezerterował i poprzez francuski ruch oporu przedostał się do 2 Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa we Włoszech. W tym okresie występował we włoskim klubie „Anconitana” oraz w polskim wojskowym klubie sportowym.

Po wojnie zamieszkał w Anglii i nigdy już nie odwiedził Polski.

Przypisy