Mina Witkojc, niem. Wilhelmine Wittka (ur. 28 maja 1893 w Borkowach/Burg, zm. 11 listopada 1975 w Popojcach/Papitz) – serbołużycka pisarka i dziennikarka, tworząca w języku dolnołużyckim.

W latach 1899–1907 uczęszczała do szkoły podstawowej w Borkowach (Dolne Łużyce), a następne 10 lat spędziła w Berlinie, gdzie pracowała jako służąca, kwiaciarka, a potem robotnica w przemyśle zbrojeniowym. Następnie wróciła do Borków, gdzie pracowała jako najemna robotnica rolna za dniówkę.

W sierpniu 1921 przypadkowo spotkała grupę czeskich i górnołużyckich intelektualistów, którzy zwiedzali Błóta (Spreewald). To spotkanie uświadomiło jej, że posiada własną dolnołużycką tożsamość narodową. Przeniosła się do Budziszyna, gdzie od 1923 do 1933 pracowała w redakcji dolnołużyckiej gazety „Serbski Casnik”; gdzie jej talent literacki kształtował się głównie pod wpływem Arnošta Muki i Jana Čyža.

W tym okresie brała udział m.in. w Europejskim Kongresie Mniejszości Etnicznych w Genewie 1926 i słowiańskich spotkaniach młodzieżowej organizacji Sokol w Jugosławii w 1930.

W okresie międzywojennym tłumaczyła na języki łużyckie dzieła innych pisarzy słowiańskich (takich jak Božena Němcová i Petr Bezruč).