W 1954 Witkojc wróciła do Borków, gdzie mieszkała i tworzyła do 1975. W 1955 został wydany zbiór jej poematów z okresu międzywojennego K swětłu a słyńcu (Do światła i słońca). Witkojc pisała artykuły, poezje i opowiadania do tygodnika „Nowy Casnik”, gdzie pracowała jako redaktorka. Współtworzyła również tzw. „kalendarz”, czyli zbiór opowiadań, anegdot, humoresek i porad praktycznych, pod nazwą Serbska Pratyja.

Kilka miesięcy przed śmiercią spędziła w domu starców w Papojcach/Papitz, gdzie umarła. Grób Witkojc znajduje się na cmentarzu w Borkowach. W sąsiedniej wsi Wjerbno/Werben istnieje szkoła jej imienia wraz z izbą pamięci, poświęconą pisarce.

Charakterystyka twórczości Mina Witkojc jest jedyną pisarką i poetką dolnołużycką, której poziom artystyczny dorównuje Mato Kósykowi. Tych dwoje twórców podniosło literaturę dolnołużycką do rangi literatury europejskiej (podobnie jak Jakub Bart-Ćišinski w przypadku literatury górnołużyckiej). Poematy Witkojc wyrażają przede wszystkim serbołużycki patriotyzm; ich tłem jest najczęściej dolnołużycki region Błot;