– 'pneuma').
Większość chrześcijan uważa, że ciało jako element materialny zawsze podlega śmierci i rozkładowi. Przeciwnie – duch jako czynnik pochodzący od Boga jest nieśmiertelny. W związku z tym istnienie, którego tożsamość (świadomość własnego 'ja') znajduje się w czynniku duchowym, jest nieśmiertelne. Życie wieczne jako wynik aktu zbawczego Boga oznacza egzystencję istnienia po śmierci ciała w określonym miejscu zwanym rajem tzn. w bezpośrednim sąsiedztwie Boga, pod jego opieką, miłością i zaopatrzeniem w przeciwieństwie od egzystencji w miejscu wiecznego potępienia zwanym piekłem jako miejscu oddalonym od miłości, opieki i jego zaopatrzenia.
Niektóre religie (m.in. Świadkowie Jehowy, Badacze Pisma Świętego, Świecki Ruch Misyjny „Epifania”) nie wierzą w życie pośmiertne, uważając je za sprzeczne z nauką biblijną.
W islamie koncepcja życia pośmiertnego jest podobna do koncepcji uznawanej przez większości chrześcijan; różnicą jest bardziej zmysłowy charakter raju zwanego dżanna i piekła z drzewem zakum.
Zobacz też
Doświadczenie śmierci Dusza Eschatologia Reinkarnacja Zmartwychwstanie
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne O rzeczach ostatecznych w katechizmie kardynała Gasparriego, piusx.org.pl
Kategoria:Religioznawstwo Kategoria:Filozofia religii