mały|Forum Romanum Architektura starożytnego Rzymu – charakterystyczne budownictwo związane z kulturą starożytnego Rzymu i rzymską cywilizacją. Dzięki podbojom zasięg tego stylu architektonicznego objął niemal całą Europę Zachodnią, Bałkany, Grecję, Azję Mniejszą, Syrię, Palestynę i Afrykę Północną. Stopniowy rozwój tej architektury nastąpił pomiędzy VI w. p.n.e. a V w. n.e. i został podzielony na kilka ogólnych etapów historycznych: okres panowania królów (od VI w. p.n.e. do V w. p.n.e.) okres republiki (od V w. p.n.e. do 30 p.n.e.) okres cesarstwa (od 30 r. p.n.e. do połowy III w.) okres późnego antyku (od połowy III w. do końca V w.)
Cechy architektury rzymskiej Architektura rzymska ukształtowała się w znacznej mierze pod wpływem architektury hellenistycznej oraz etruskiej. Pierwsze rzymskie świątynie powstały za panowania etruskich królów. Rzymianie nauczyli się wówczas odlewać brąz, wypalać terakotę, poznali konstrukcje łukowe i sklepienia. Wpływom greckim zawdzięczali porządek koryncki, jednocześnie samodzielnie wykształcając porządek toskański (najprostszy) oraz porządek kompozytowy – bardzo ozdobny (połączenie jońskich ślimacznic z korynckimi liśćmi akantu). Niezwykle ważnym wkładem Rzymian w architekturę był beton produkowany z kruszywa (piasek i kamienie), cementu i wody.