Część armii pod wodzą Aspara podczas tej wyprawy dotarła do Italii drogą przez Alpy Julijskie. Natomiast Ardabur z flotą skierował się w stronę Italii ku jej wybrzeżu adriatyckiemu. Jednakże flotę rozproszyła burza, a Ardabur dostał się do niewoli. Tymczasem Asparowi udało się zająć Akwileję i zaatakować Rawennę, gdzie przebywał Jan oraz uwięziony Ardabur. W obliczu wojsk Aspara atakujących mury Rawenny, stronnicy Jana opuścili go i otworzyli bramy miasta. Uzurpator został schwytany i wkrótce stracony.
Trzy dni po śmierci Jana w maju 425 do Italii wkroczył Aecjusz z oddziałami Hunów i stoczył z wojskami Aspara niewielką potyczkę, która nie przyniosła rozstrzygnięcia, ale umożliwiła Aecjuszowi podjęcie negocjacji z Gallą Placydią.
Wojny z Wandalami, Hunami i Persami W 431 Teodozjusz II ponownie mianował Aspara magistrem militum i wysłał na zachód jako dowodzącego operacją, mającą na celu wyparcie Wandalów z podbijanej przez nich od 429 Afryki Północnej. W 434 Aspar został ostatecznie pokonany przez Genzeryka i zmuszony do wycofania się. W tym roku pełnił, honorową już od wieków, funkcję konsula. W 441 z powodzeniem dowodził w wojnie z starożytną Persją. Mało udana była obrona przed Hunami. Attyla, po splądrowaniu prowincji naddunajskich (zniszczył Singidunum i Naissus) oraz Tracji (zniszczył m.in.