Miał uregulować nabrzmiałe sprawy skarbowo-wojskowe, był poświęcony ewakuacji wojsk carskich z Rzeczypospolitej; ciążyły nad nim konflikty między hetmanami litewskimi oraz intrygi zwolenników Leszczyńskiego. Limita była więc sukcesem Augusta i większości szlacheckiej, która dzięki odroczeniu obrad zdołała uchronić sejm przed zerwaniem przez klientów Pocieja. Przyczyniła się też do przyśpieszenia ewakuacji oddziałów carskich. Wprowadzając szereg elementów sejmu „gotowego” – przede wszystkim przez uznanie ważności uchwał kadencji bez względu na los reasumpcji – opierała się wszakże na kruchych podstawach. Sejmiki protestowały przeciwko niebezpieczeństwu uniezależnienia się króla od sejmu i całego „narodu”. Oliwę do ognia lał sam Ludwik Pociej, który w specjalnym uniwersale ostrzegał szlachtę, że limita to pierwszy krok do absolutyzmu. Sejm z limity z początku 1713 r. nie doprowadził wprawdzie do obalenia postanowień sejmu limitowanego, ale też sam został brutalnie zerwany przez zwolenników litewskiego hetmana. Manifest oblatowany w grodzie demaskował limitę jako zbrodniczą innowację w ustroju, przejaw bezprawia. H. Olszewski, O Skutecznym rad sposobie, Dzieje Narodu i Państwa Polskiego, Warszawa 2002, s. 45.. W konsekwencji, sejm nadzwyczajny z 1713 r.